megadikkevrouw.web-log.nl

Megadikkevrouw
Beste lezer,
Na jaren van te veel eten, aankomen, en allerlei belachelijke lijnpogingen moet het er maar eens van komen. Ik ben aan het lijnen. Klinkt als niets bijzonders, duizenden mensen doen het.
Dit keer moet het mij gaan lukken.
Om tal van redenen. Welke dat zijn en wat ik hoop te bereiken laat ik je hier weten. Mijn startgewicht is 147 kg. Voor ik dit log begon ben ik al 17 kg afgevallen...

Plotseling is het heel eng

Natuurlijk gebeurde er van alles.
Uiteraard was het niet zo dat Megadikkevrouw zonder aarzelen de weegschaal beklom en tot de ontdekking kwam dat ze 35 hele kilogrammen verloren was, ergens onderweg.

Verdriet en geluk zijn vreemde zaken. Die van veel grotere invloed kunnen zijn dan Megadikkevrouw ooit voor mogelijk had gehouden. Wat betreft hun uitwerking op het gewicht van een persoon, bedoel ik dan.

Het is waar. Ik ben ruim 35 kilo lichter.
Iedereen ziet het aan mij.
Ik zie het aan mij.
Ik merk het aan mijn lichaam.
Ik voel het tijdens het wandelen.
Wanneer ik een trap op loop.
Of af loop.
Megadikkevrouw heeft heel wat kleding in vuilniszakken gepropt en gedumpt in van die kledingcontainers, met zo'n grote metalen klep.
Zelf gedaan.
Trots.
En gejankt.
Ook dat.
Omdat ik mij ontheemd voel.
Een vreemde in mijn eigen vel.
Onveilig
Onzeker.
Niets is zoals ik mij dat vooraf had voorgesteld.
En ondertussen verbaas ik mij over van alles.
En lijn ik door.
Zonder dat ik weet waar ik wil eindigen.
Kan eindigen wellicht.
Misschien wil ik er niet over nadenken.
Mijn hormonenhuishouding een totale puinhoop.
Hoor je nooit iemand over.
Maar het is wel mooi waar.
Helemaal niet mooi waar dus.
En van niemand hoor je wat er na Het Grote Afvallen gaat gebeuren.

En daar peinst Megadikkevrouw dus over, op een doodgewone maandagavond, ergens in januari.

Afkloppen

Voorzichtig schuift Megadikkevrouw binnen. Besmuikt. Beschaamd ook. Megadikkekleuter.

Ze had reeds lang geleden omringd door de nodige aanbidders aan een zonovergoten strand kunnen liggen. Slank. Kunnen kiezen voor een maagverkleining. "Zo gepiept. Maagbandje plaatsen. Je maag neemt de vorm van een volwassen spruitje aan en afvallen maar", aldus vriendin K.

Of via het weidse web vooraf betaalde pilletjes gefabriceerd in een onduidelijk laboratoriumpje achter een ondoorzichtig postbusnummer laten aanrukken.

Had gekund. Niet gedaan.

Megadikkevrouw heeft wederom gekozen voor het Grote Vreten. Van haar gewicht heeft ze geen idee, bang als ze is de weegschaal te beklimmen. Het stemmetje diep, diep, díep van binnen kreeg de overhand. Het resultaat is dat ze nu een ietwat verdwaasd de puinhoop om zich heen opneemt. Deze plek dient afgestoft te worden. De ramen dienen opengegooid te worden, er moet geboend worden en opgefrist.

Megadikkevrouw zucht diep. Afkloppen en opnieuw beginnen.

Walk the line

Nadat ik binnen twee weken achtereenvolgens The World, March of the penguins, Mrs. Henderson presents, Merchant Of Venice, Jarhead, The chronicles of Narnia en tenslotte Munich bekeken had stond er nog één film op Megadikkevrouws' filmlijstje.

Vanavond zag ik Walk the line, met Joaquin Phoenix als Johnny Cash en Reese Witherspoon als zijn liefje June Carter.
De film is pakkend, meeslepend, en de muziek is bij tijd en wijle rauw. Zowel Phoenix als Witherspoon zetten acteerprestaties van formaat neer; overtuigend van begin tot eind.

Megadikkevrouw hield altijd al van de nummers van "The man in black", maar na het bekijken van deze werkelijk prachtige rolprent betrapte ik mijzelf op het neuriën van een paar "hervonden" songs.
D., mijn gezelschap vanavond, en kritisch filmkijker was eveneens enthousiast.
Een goede filmtip dus, met het weekend voor de deur.

Mobiele poëzie

Meermaals overwoog Megadikkevrouw er een verzameling van aan te leggen.
Signaleren- fotograferen- ordenen.
Het is er nooit van gekomen.
Nu en dan vallen er buiten het alom bekende "wie wil mij wassen", of kortweg "vies" best aardige teksten te lezen in het vuil op de lak van auto's.

Vandaag bezondigde ik mij zélf aan deze vorm van mobiele poëzie, op een opvallend smerig exemplaar, ergens in Rotterdam.
Met een glimlach liet Megadikkevrouw deze achter met de toevoeging: "winnaar Dakar".

Samenzwering

Afgelopen weekend zat Megadikkevrouw met vriendin L. en de kinderen die voor een weekendje aan haar zorgen waren toevertrouwd in de kleine pizzeria, niet ver van de bioscoop waar we even daarvoor
Narnia bekeken hadden.
De serveerster brengt de menukaart, de kinderen zijn vooralsnog rustig.
Drankjes worden besteld en de lease-kids bekijken welke pizza ze willen eten.
Dan begint de jongste, A. hartverscheurend te huilen. Vriendin L. kijkt Megadikkevrouw aan en vraagt of ze iets gemist heeft.
Ik peins en vraag de snotterende A. waarom ze huilt.
"Hij (wijzende vinger naar broertje) wil de pizza haawaaj, maar die willik al".

Uiteraard. Zo simpel en briljant bedacht.
Ruzie om in haar optiek de enige pizza Hawai op de kaart. Megadikkevrouw stelt A. gerust, schopt haar broer tegen zijn enkel en werpt hem een samenzweerderige blik toe.
Aan de serveerster vragen we nu allemaal om verschillende gerechten. De enige pomodori soep, de unieke Calzone, de laatste lasagne en de ultieme tiramisu. Iedereen iets anders.
A. babbelt tijdens het eten tevreden over de film; haar broer zit met een grote grijns tegenover mij aan tafel.
Sommige dingen mogen best worden meegespeeld.

Wijze (2)

Weg van de stad.
Temidden van velden, water en rietkragen.
Waar handbediende ophaalbruggetjes dreigen vast te vriezen.
Daar wandelde Megadikkevrouw met de Wijze, die luttele uren daarvoor teruggekeerd was na een lang verblijf in het buitenland.

Hij had even geslapen, maar kon niet wachten om weggedoken in de kraag van zijn jas een winterse wandeling te maken.
Zo lopen we naast elkaar, zwijgend. Langzaamaan komen de verhalen los en vertellen we elkaar over zaken die ons bezig hielden én houden, zonder de ander aan te kijken.
Wanneer het te koud dreigt te worden haalt hij uit zijn binnenzak een flacon whisky die we beurtelings aan onze lippen zetten. Net als destijds, tijdens onze wandelingen langs de Hudson.

Aangekomen bij Het Grote Verdriet staat hij even stil en kijkt me doordringend aan, terwijl ik een vruchteloze poging doe mijn verhaal zonder haperen af te maken.
Stilte om ons heen. Slechts de trage klapwiek van een reiger en licht verkeersgeruis in de verte zijn hoorbaar.
Zijn stem is vertrouwd, zijn blik vol oprechte belangstelling en zijn adviezen bruikbaar.
De Wijze zegt dat hij er altijd voor mij is, en de komende weken iets dichterbij. "En dat is nodig", zeg ik.
Zijn blik dwaalt af, ik weet dat hij nadenkt over hetgeen ik hem zo-even vertelde.
Een zwaan waagt zich op het ijs.
De winter lijkt plotseling minder koud.

Schuldbewust

"Waar is ze eigenlijk", vraagt hij belangstellend, onderwijl behoedzaam wat suiker op het schuimlaagje van zijn cappuccino strooiend.
Megadikkevrouw kijkt hem even aan, overrompeld door zijn vraag. "Ze wordt best gemist", vervolgt hij.
Megadikkevrouw knikt schuldbewust.

Wat moet ik hem zeggen?
Dat er soms geen woorden zijn? Dat ze er wel degelijk is maar niet in staat was te schrijven?
Dat ik er nauwelijks zeker van ben of ze inmiddels wél weer met U kan delen wat er zoal in haar hoofd omgaat?
Dat het soms voelt alsof haar vingers in een knoop liggen en neigen naar wonderlijke lettercombinaties op haar toetsenbord?

Onbetaalbaar

Ik had hem gewaarschuwd: "Je wéét toch dat ik momenteel niet het meest vrolijke gezelschap ben?" Hij bleek echter niet te vermurwen: "Maakt me niets uit. We gaan even koffie drinken, en daarna mag je weer aan het werk."
Dus parkeerde Megadikkevrouw haar auto in de Van Woustraat, (hetgeen een klein wonder mag heten om daar ter hoogte van de Albert Cuyp rond half tien 's ochtends een plekje te vinden), en liep naar de koffietent.

C. tegenover me aan een tafeltje. De aardige mevrouw bracht twee koppen koffie en twee glazen verse jus. Ik kon er alleen maar van zuchten. Het leek een eeuwigheid geleden dat ik zomaar eventjes ergens iets dronk. We spraken. Of beter: Megadikkevrouw sprak, C. luisterde. En toen ik geen zin meer had om te praten vertelde hij kort waarmee hij bezig was, en reikte mij daarna de krant aan. Zo zaten we wel een uur. Beide met krant en een tweede kop koffie die C. besteld had zonder dat ik het gemerkt had. Daarna sleepte hij me nog even de Albert Cuyp op, en kocht twee bossen pioenrozen, die hij mij bij het afscheid in mijn handen drukte.
" 'Klees dat log van je af en toe", bromde hij. En: "Zelfs als je stil en verdrietig bent is het nog goed uit te houden met je".
Dat laatste drong pas écht tot Megadikkevrouw door toen ik weer op een gracht reed.
Vriendschap en pioenrozen zijn onbetaalbaar.

Thuis en tuin

Het is bijna juni, bedacht ik mij afgelopen week met een schok.
Nog geen pioenroos gekocht dit jaar.
En dat terwijl Megadikkevrouw verzot is op dat zacht-tere roze.

Moest ik morgen maar eens gaan kopen. In mijn huis staan momenteel van die gekleurde AH-roosjes hevig hun best te doen.
Best lief.
Best leuk.
Gekocht omdat ik die lege vazen er wat ál te sneu uit vond zien.

De lente is aan mij voorbij gegaan. Het Grote Frisse Groen heeft bezit genomen van mijn tuin. Het onkruid staat hoog. I. en C. hebben aangeboden een dag te komen helpen, "met snoeien en zo", een aanbod dat ik beschaamd heb aangenomen.

Het zou verstandig zijn om wat meer tijd thuis door te brengen, en mijn koffers een poosje ongebruikt te laten. (Op het kleine-handbagage-afmeting-dus-snel-door-de-douane-exemplaar na.)
Kwestie van dermate weinig kleding meezeulen dat je binnen enkele dagen wel terug móét.
Best creatief bedacht, vond ik zelf...

Berichten

Jaren geleden ontdekte ik het fenomeen weblog. Toevallig, zoals dat pleegt te gebeuren.
Urenlang las ik andermans zin en onzin, en klikte ik op gezette tijden verwachtingsvol op de diverse links in mijn favorietenlijstje.
Ik volgde, leefde mee, of zette knarsetandend mijn computer uit. Ik schaterde achter mijn bureau, baalde en soms, héél soms schreef ik een reactie.
Ik hield een dagboek bij, en besloot bij aanvang van mijn zoveelste lijnpoging zelf ook een weblog te beginnen. Als Megadikkevrouw bezoek ik nog steeds de logs die ik zelf altijd las.
Loggende kwam ik er achter hoe moeilijk het soms is te verwoorden wat je denkt/ meemaakt.
Megadikkevrouw heeft altijd al de neiging gehad weg te kruipen wanneer dingen (what's in a word?) zwaar zijn.
Niet thuis geven, wonden likken en vanaf een veilige plek nu en dan haar neus om de hoek steken.

Voor U als lezer is dat stomvervelend. Voor Megadikkevrouw idem.
Want ze weet natuurlijk zelf ook wel dat ze met verstoppertje spelen niets oplost.
En dat werk werk is.
Bedacht om genoeg te verdienen zodat je het dak boven je hoofd en je adsl-aansluiting kan betalen. En zo.
En dat werk afgerond dient te worden na een uurtje of 8-9, vooruit: 10, per dag. Ondertussen is Megadikkevrouw niet meer te stoppen. Sociale leven in de koelkast, extreem lange dagen/korte nachten, en buffelen maar. Vliegtuigen, verre bestemmingen, onpersoonlijke hotelkamers, meer noeste arbeid, en zo mogelijk nóg onrustiger worden daar je ieder gevoel van tijd verliest.

Al dat zwoegen, al dat reizen heeft het gevoel van missen niet kunnen wegnemen.
Hij is weg en blijft weg.
Mét mij missen anderen hem ook, hetgeen een schrale troost is.
We gaan nooit meer op reis, samen.
Hij gaat niet meer huilen van het lachen.
En ik ga daar op mijn beurt ook niet meer om lachen.
We bellen niet meer in het holst van de nacht om de slaapdronken ander te vertellen over alwéér een gouden vondst.
De discussies zijn verstomd.
Hij en ik dineren niet meer samen.
Delen niet langer de liefde voor muziek.
Doen elkaar geen mooie boeken meer cadeau.
Wat blijft zijn de herinneringen, het beeldmateriaal, de geluidsopnames, de teksten, en de plekken waar we samen tijd doorbrachten.
En langzaam dringt tot mij door dat dood echt dood is.

Het werd eens tijd om tevoorschijn te kruipen, en U te berichten. Misschien moest Megadikkevrouw maar wennen aan schrijven, óók, of misschien wel júíst wanneer dingen slechter dan slecht gaan.